Główne węzły LSTK

Budowa konstrukcji metalowych w technologii LSTK zdobywa coraz większą popularność. Charakteryzuje się szybkim montażem i wprowadzeniem do eksploatacji w pełni gotowej do użytkowania. Ma wysoki stopień bezpieczeństwa pożarowego i ekologicznego. Przy wznoszeniu szkieletów w technologii LSTK stosuje się następujące rodzaje profili:

• profile ceowe (U);
• profile sigma (C);
• profile Z;
• profile omega (kapeluszowe). Profil ceowy odnosi się do typu prowadzącego. Do produkcji bierze się cynkowaną stal wysokiej wytrzymałości. Skutecznie przeciwstawia się korozji. W gotowej formie element ceowy szkieletu jest zawsze długi. Jest podstawą dla całej konstrukcji szybkiego montażu. Do profilu ceowego LSTK mocuje się profile stojakowe. Wymiary typowe profilu ceowego:
• grubość: od 0,8 do 2 mm;
• szerokość: 100, 150, 200 mm;
• wysokość: 42 mm. Węzły z profili sigma (profil typu C) odnosi się do typu stojakowego. Podobnie jak ceowy, nie ma perforacji. Ma wzmocnienie. Do tego przeznaczone są żebra wzmacniające. Mocowanie elementów LSTK z profilu stojakowego i prowadzącego wykonuje się jednocześnie. Profile stojakowe napotykają większe wartości obciążenia, dlatego trzeba wybierać te elementy, które mają dostateczną wytrzymałość, aby były solidne w roli pokrycia dachowego, ścian i stropów konstrukcji LSTK. Profile sigma są bardzo łatwe do montażu. Węzły konstrukcji LSTK zwyczajowo wykonuje się właśnie z profilu tego typu. Głównymi elementami są kratownice i słupy, które należy instalować z optymalnym odstępem 4,2 m.

Stalowe profile o cienkich ściankach łączy się za pomocą specjalizowanej płytki. To arkusz stali o grubości 8 mm. Do tej metody sięga się przy mocowaniu kratownic, stojaków, belek i innych elementów szkieletu. W przekroju poprzecznym w szkielecie obecnych jest kilka węzłów. Pierwszy węzeł zapewnia jakościowe zamocowanie słupa do fundamentu monolitycznego:

• profile łączy się śrubami z zespawanym elementem kształtowym. Mocuje się go kotwami do fundamentu żelbetowego;
• główne komponenty szkieletu mocuje się za pomocą płytek stalowych o grubości 8 mm. Stalowy profil sigma (C) LSTK ma następujące wymiary typowe:
• grubość: od 0,8 do 2 mm;
• szerokość: 100, 150, 200 mm;
• wysokość: 45 mm. Profil omega (kapeluszowy) stosuje się do rusztowania fasad. Waży mało, ma oznakowanie, zapewnia maksymalny komfort w procesie montażu:
• grubość: od 0,5 do 1,5 mm;
• wysokość: 25 mm, 45 mm. Stosowane są gładkie i perforowane wersje wykonania (termoprofile).

Warianty wykonania mocowania mogą być różne. Przewiduje się kilka wariantów mocowania szkieletu i elementów z LSTK:

• zgrzewane (spawane);
• klejowe;
• śrubowe. Najbardziej popularny i pożądany wariant – śruba z nakrętką albo wkręty samogwintujące. W dokumentacji projektowej zawsze wskazuje się, jak zapewnić solidność montażu szkieletu i elementów. Wybór wykonuje się z uwzględnieniem cech węzła LSTK i wymagań co do wytrzymałości dla konkretnej konstrukcji. Aby uzyskać solidną, trwałą i bezpieczną budowlę, trzeba precyzyjnie wiedzieć, w jakim przypadku jaki rodzaj mocowania stosować. Decyzję podejmuje się z uwzględnieniem kluczowych niuansów mocowania dla zestawu LSTK:
• cechy konstruktywne budowli, możliwe deformacje, wykrywanie słabych miejsc szkieletu;
• wytrzymałość belki;
• dodatkowe obciążenia, które tworzy środowisko zewnętrzne (podmuchy wiatru, śnieg);
• uwzględnienie charakterystyki liczbowej przekroju stożkowego.

Zgrzewanie w węzłach łączących budowli w technologii LSTK dopuszczono po wszechstronnych badaniach tej kwestii. Dały one wynik pozytywny. Wyjaśniono, że jest to optymalny typ połączenia w przypadku, gdy trzeba zespawać mocowania bez stopienia otworów montażowych i powstania porowatości. Osiągnięcie tego pomaga temu, że elektrody mają dość niewielki przekrój poprzeczny. Ważna uwaga: wszystkie prace muszą wykonywać tylko robotnicy, którzy przeszli odpowiednie przeszkolenie i otrzymali uprawnienia. Możesz też wybrać w fabryce zestaw, w którym węzły są zespawane wcześniej na fabryce i w takiej formie włączone do zestawu i dostarczone prosto na plac budowy do dalszego montażu konstrukcji. W tym przypadku wszystkie prace zgrzewalnicze będą wykonane prawidłowo. Ich jakość będzie na maksymalnym poziomie.

Mocowanie komponentów budowli szybkiego montażu w niektórych przypadkach wykonuje się metodą klejenia. We współczesnym budownictwie uważa się to za przestarzałe. Technologia wyszła z użycia. Metoda przeniknęła z przemysłu lotniczego z powodu tego, że mocowanie jest niezmiennie równomiernie rozłożone po całej powierzchni konstrukcji. Węzły LSTK – to gotowe elementy konstrukcji, panele ścienne, stropy, kratownice krokwiowe itd. Te prace muszą wykonywać tylko profesjonalni robotnicy z doświadczeniem pracy i specjalizowaną wiedzą, jeśli mowa o budowlach 2-3-poziomowych.

W większości przypadków stosuje się mocowanie wkrętami. Jest to solidny i praktyczny typ mocowania elementów konstrukcji LSTK. 2 rodzaje elementów złącznych:

• nity kombinowane;
• wkręty samogwintujące. Wkręty samogwintujące – śruby z wiertłem na końcu i specjalnym gwintem. W efekcie zastosowania takich elementów złącznych otrzymasz solidne, wytrzymałe i trwałe mocowanie elementów konstrukcji LSTK. Poziom sztywności jest maksymalnie wysoki. Wkręty wkręca się w wcześniej przygotowane na fabryce otwory technologiczne. Już na etapie opracowania projektu mogą powstać pewne trudności w obliczeniach. Aby uniknąć powstania problemów, inżynierowie stosują aktualne standardy światowe lub europejskie, obowiązujące dla konstrukcji LSTK. Standardy europejskie są bardziej rygorystyczne. Ich ścisłe zachowanie od razu wzmocni konstrukcję. Wraz ze śrubami typu samogwintującego stosuje się nity kombinowane (zrywalne). Jest to trzon stalowy z korpusem z jakościowej stali.

Budowle szybkiego montażu w technologii LSTK formuje się z cynkowanych belek wysokiej wytrzymałości, termoprofili i profili. Cały szkielet można zmontować według instrukcji dosyć szybko, jeśli jest to budynek jednopoziomowy. Jeśli ma 2-3 poziomy, lepiej wynająć doświadczoną brygadę budowlaną. Producent zaopatruje wszystkie elementy w oznakowanie na każdym z komponentów przyszłego budynku. Różne węzły mają różną budowę. Węzły połączenia słupów LSTK z fundamentem (pierwszy węzeł):

• fundament żelbetowy;
• element podporowy słupa;
• śruba, zgodnie z wymaganiami konstrukcyjnymi konkretnego projektu;
• śruba fundamentowa;
• słup, wykonany z profilu cynkowanego o wysokim wskaźniku wytrzymałości;
• profil ścienny w formie Z. Węzły połączenia cokołu lub ogrodzenia (2 węzeł):
• blacha trapezowa PS-20; 2;
• folia lub membrana do tworzenia ochrony przed wiatrem;
• ocieplenie (najczęściej wybiera się wełnę mineralną);
• termoizolacja;
• profil Z typu nośnego;
• listwa cokołowa;
• blacha trapezowa (PS-8; 8);
• folia do hydroizolacji;
• listwa podporowa cokołu;
• folia hydroochronna;
• słup typu nośnego;
• element podporowy słupa;
• fundament żelbetowy. System krokwiowy (3 węzeł):
• pas dolny (podstawa kratownicy w technologii LSTK);
• pas górny;
• węzłowa nakładka kształtowa;
• zastrzał (skos);
• nakładka blaszana;
• profil Z typu nośnego do pokrycia dachowego;
• śruba według dokumentacji projektowej. Węzły kalenicy i konstrukcji ogrodzeniowej (4 węzeł):
• kratownica krokwiowa;
• profil Z typu nośnego do pokrycia dachowego;
• blacha trapezowa (PK-44,57,75; 4);
• folia paroizolacyjna;
• ocieplenie (najczęściej to wełna mineralna);
• profil Z typu oddalonego;
• termoizolacja;
• folia hydroochronna;
• blacha trapezowa (PK-20, 35;10);
• listwa kalenicowa. Węzeł okapu (5 węzeł):
• kratownica krokwiowa;
• słup szkieletu;
• profil ścienny w formie Z;
• profil dachowy w formie Z;
• blacha trapezowa (PK-44, 57, 75; 6);
• membrana lub folia paroochronna;
• blacha trapezowa (PS-8; 8);
• profil Z oddalony;
• termoizolacja;
• membrana wiatroochronna;
• blacha trapezowa (PS-20: 13);
• hydroizolacja;
• blacha trapezowa (PK-20; 35;15);
• odprowadzenie wilgoci z pokrycia dachowego;
• rynna odprowadzająca. Węzły połączenia kratownicy i słupa LSTK (6 węzeł):
• słup w systemie szkieletu metalowego;
• kratownica krokwiowa (pas dolny);
• kratownica krokwiowa (pas górny);
• zastrzał (skos);
• nakładka kształtowa węzłowa;
• profil dachowy w formie Z;
• profil ścienny w formie Z;
• śruba według dokumentacji projektowej. Węzły połączenia z fundamentem słupów LSTK (7 węzeł):
• fundament żelbetowy;
• element słupa typu podporowego;
• śruba według dokumentacji projektowej;
• śruba specjalizowana do fundamentu;
• słup nośny;
• profil ścienny w formie Z. Węzły połączenia belki krokwiowej i słupów (8 węzeł):
• słup typu nośnego;
• belka krokwiowa;
• profil dachowy w formie Z;
• profil ścienny w formie Z;
• śruba według dokumentacji projektowej;
• nakładka kształtowa łącząca.

Profil ceowy — prowadzący element szkieletu LSTK, służący jako podstawa dla profili stojakowych. Profil sigma (C) — profil stojakowy z żebrami wzmacniającymi, z którego formuje się kratownice i słupy szkieletu. Profil Z — profil nośny, stosowany w węzłach ściennych i dachowych LSTK. Profil omega (kapeluszowy) — lekki profil do rusztowania fasad, dostępny w wykonaniu gładkim i perforowanym (termoprofil). Węzłowa nakładka kształtowa — element łączący, spajający zastrzały i pasy kratownicy krokwiowej LSTK. Zastrzał (skos) — element diagonalny kratownicy krokwiowej, zwiększający sztywność konstrukcji.